Esperante Adoru

Esperanto Unua paĝo || A - Z | Adoru | Biblio | Breviero | Meslibro | Traktatoj | Trezorejo | | | |

Ĉu ... preĝi | mediti | ricevi instigojn || kanti | muziki || informiĝi | legi | studi || prepari Diservon



printebla versio
Strukturo de la Breviero

Lundo ☐


Breviero > Ordinara Tempo > Propraj Partoj > 14a Ordinara Semajno > Lundo


Ĉio kiel en la Kvar-semajna Psalmaro > Dua Semajno > Lundo

Propraj:


► HORO DE LA LEGAĴOJ


⇒ Malfermo, Himno k. t. p.

Unua Legaĵo – 2 Sam 15, 7-14. 24-30; 16, 5-13


El la dua libro de Samuelo

Atinginte la aĝon de kvardek jaroj, Abŝalom diris al la reĝo: Permesu al mi iri kaj plenumi en Ĥebron mian sanktan promeson, kiun mi faris al la Eternulo; ĉar sanktan promeson faris via sklavo, kiam mi estis en Geŝur en Sirio, nome: Se la Eternulo revenigos min en Jerusalemon, mi faros oferon al la Eternulo. Kaj la reĝo diris al li: Iru en paco. Kaj li leviĝis, kaj iris Ĥebronon.

Kaj Abŝalom sendis esplorrigardantojn al ĉiuj triboj de Izrael kun la sekvanta instrukcio: Kiam vi aŭdos la sonon de trumpeto, tiam diru: Abŝalom fariĝis reĝo en Ĥebron. Kune kun Abŝalom iris ducent viroj el Jerusalem; ili estis invititaj, kaj iris sen ia kulpa intenco, nenion sciante. Kaj Abŝalom sendis inviti ankaŭ Aĥitofelon, la Giloanon, la konsiliston de David, el lia urbo Gilo, kiam li estis faranta la buĉoferojn. Tiam la konspiro plifortiĝis, kaj la popolo ĉiam pli kaj pli amase iris al Abŝalom.

Dume venis raportanto al David, kaj diris: La koroj de la Izraelidoj turniĝis al Abŝalom. Tiam David diris al ĉiuj siaj servantoj, kiuj estis kun li en Jerusalem: Leviĝu, kaj ni forkuru, ĉar alie ni ne povos saviĝi kontraŭ Abŝalom; rapidu foriri, por ke li, rapidinte, ne atingu nin, ne venigu sur nin malfeliĉon, kaj ne pereigu la urbon per glavo.

Aperis ankaŭ Cadok, kune kun ĉiuj Levidoj, kiuj portis la keston de interligo de Dio; kaj ili starigis la keston de Dio; kaj Ebjatar staris pli alte, ĝis preteriris la tuta popolo el la urbo. Kaj la reĝo diris al Cadok: Revenigu la keston de Dio en la urbon. Se mi akiros favoron de la Eternulo, tiam Li revenigos min kaj vidigos al mi ĝin kaj Sian loĝejon; sed se Li diros: Vi ne plaĉas al Mi, tiam mi estas preta; Li faru kun mi, kiel plaĉas al Li. Kaj la reĝo diris al la pastro Cadok: Vi estas antaŭvidema; reiru en paco en la urbon, kaj via filo Aĥimaac, kaj Jonatan, filo de Ebjatar, ambaŭ viaj filoj, iru kun vi. Vidu, mi restos sur la ebenaĵoj de la dezerto, ĝis venos io de vi, por sciigi al mi. Tiam Cadok kaj Ebjatar reportis la keston de Dio en Jerusalemon, kaj ili tie restis.

Kaj David supreniris sur la monton de olivoj, irante kaj plorante; lia kapo estis kovrita, kaj li iris nudpieda; kaj la tuta popolo, kiu estis kun li, kovris ĉiu sian kapon kaj iris supren, senĉese plorante.

Kiam la reĝo David venis ĝis Baĥurim, jen el tie eliras viro el la familio de la domo de Saul; lia nomo estis Ŝimei, filo de Gera; elirante, li senĉese insultadis. Li ĵetis ŝtonojn sur Davidon kaj sur ĉiujn servantojn de la reĝo David; la tuta popolo kaj ĉiuj fortuloj estis dekstre kaj maldekstre de li. Kaj tiel parolis Ŝimei, insultante: For, for, sangavidulo, malbonagulo! la Eternulo revenigis sur vin la tutan sangon de la domo de Saul, sur kies loko vi fariĝis reĝo, kaj la Eternulo transdonis la regnon en la manon de via filo Abŝalom; tion vi havas pro via malboneco, ĉar vi estas sangavidulo. Tiam Abiŝaj, filo de Ceruja, diris al la reĝo: Kial insultu tiu senviva hundo mian sinjoron, la reĝon? permesu al mi iri kaj dehaki lian kapon. Sed la reĝo diris: Kiel tio koncernas min kaj vin, filoj de Ceruja? li insultu; ĉar la Eternulo diris al li: Insultu Davidon. Kiu povas diri: Kial vi tion faras? Kaj David diris al Abiŝaj kaj al ĉiuj siaj servantoj: Jen mia filo, kiu eliris el mia interno, atencas mian animon; tiom pli tion povas fari nun la Benjamenido; lasu lin, kaj li insultu, ĉar la Eternulo tion ordonis al li. Eble la Eternulo vidos mian mizeron, kaj la Eternulo repagos al mi bonon anstataŭ lia hodiaŭa insultado. Kaj David kun siaj homoj daŭrigis sian vojon. Kaj Ŝimei iris laŭ la deklivo de la monto, kontraŭ li, iris kaj insultis, ĵetadis ŝtonojn sur lin, kaj ŝutadis sur lin teron.

Unua Responsorio


Kiu manĝis mian panon, mia konfidato, kiun mi fidis, levis kontraŭ min la piedon.

Kiu manĝis mian panon, mia konfidato, kiun mi fidis, levis kontraŭ min la piedon.

Unu el vi perfidos min, unu, kiu manĝas kun mi.

Mia konfidato, kiun mi fidis, levis kontraŭ min la piedon.

Gloro al la Patro kaj al la Filo kaj al la Sankta Spirito.

Kiu manĝis mian panon, mia konfidato, kiun mi fidis, levis kontraŭ min la piedon. – kp. Psa 41, 10; el Mar 14, 18

Dua Legaĵo – Klemento la Unua


El la letero de la sankta papo Klemento la Unua al la Korintanoj

Unusquisque quaerat quod omnibus utile est, non suum ipsius.

Scriptum est: Sanctis vos adiungite, quia qui illis adhaerent, sanctificabuntur. Et rursus in alio loco: Cum viro innocente innocens eris et cum electo electus eris, et cum perverso perverteris. Quare innocentibus et iustis iungamus nos; ii enim sunt electi Dei. Cur inter vos sunt contentiones, irae, dissensiones, schismata et bellum? Nonne unum Deum habemus et unum Christum et unum Spiritum gratiae super nos effusum, et una vocatio est in Christo? Cur divellimus et discerpimus membra Christi et contra proprium corpus seditionem movemus, eoque vesaniae devenimus, ut alios aliorum membra esse obliviscamur?

Recordamini verborum Iesu Domini nostri. Dixit enim: Vae homini illi! Bonum erat ei, si natus non fuisset, quam ut unum ex electis meis scandalizaret; melius erat ut ei mola circumponeretur et demergeretur in mare, quam ut unum de electis meis perverteret. Schisma vestrum multos pervertit, multos in animi deiectionem, multos in vacillationem, omnes nos in tristitiam coniecit, nos omnes maerore affecit; et adhuc seditio vestra persistit.

Epistolam beati Pauli apostoli in manus sumite. Quid primum vobis in principio Evangelii scripsit? Certe divinitus inspiratus de seipso, de Cepha et Apollo ad vos litteras dedit, quia etiam tum inter vos factiones et partium studia fuerunt. Sed factio ista minus vobis intulit peccatum; inclinabimini enim in Apostolos praeclaro testimonio celebres et in virum ab illis probatum.

Auferamus igitur hoc celeriter; pedibus Domini advolvamur et flentes suppliciter imploremus eum, ut propitius factus nobis reconcilietur et in pristinam nostram decoram et castam fraterni amoris conversationem nos restituat. Haec enim porta iustitiae est ad vitam aperta, sicut scriptum est: Aperite mihi portas iustitiae; ingressus in eas confitebor Domino: haec porta Domini, iusti intrabunt in eam. Cum igitur multae portae apertae sint ea, quae est iustitiae, eadem et in Christo est; beati omnes qui in eam intrarunt et iter suum in sanctitate et iustitia direxerunt, omnia imperturbate peragentes. Sit aliquis fidelis, sit potens in enarranda cognitione, sit sapiens in sermonum diiudicatione, sit castus in operibus; tanto humilior esse debet, quanto maior esse videtur, et quaerere debet quod omnibus utile est, non suum ipsius.


Originala teksto: Clemens papa Primus († 97): Epistola ad Corinthios, 46, 2 — 47, 4; 48, 1-6; en: Funk 1, 119-123

Dua Responsorio


Estante libera de ĉiuj, mi min sklavigis sub ĉiujn. Mi fariĝis ĉio al ĉiuj, por ke mi nepre savu kelkajn.

Estante libera de ĉiuj, mi min sklavigis sub ĉiujn. Mi fariĝis ĉio al ĉiuj, por ke mi nepre savu kelkajn.

Mi estis okuloj por la blindulo, kaj piedoj por la lamulo. Mi estis patro por la malriĉuloj.

Mi fariĝis ĉio al ĉiuj, por ke mi nepre savu kelkajn.

Gloro al la Patro kaj al la Filo kaj al la Sankta Spirito.

Estante libera de ĉiuj, mi min sklavigis sub ĉiujn. Mi fariĝis ĉio al ĉiuj, por ke mi nepre savu kelkajn. – el 1 Kor 9, 19.22; el Ijo 29, 15-16

Preĝo


Dio, kiu per la humiliĝo de Via Filo restarigis la falintan homaron,
donu al ni sanktan ĝojon,
por ke ni, kiujn Vi liberigis el la sklaveco de la peko, ĝuu la eternan feliĉon.
Pri tio ni petas per nia Sinjoro Jesuo Kristo, Via Filo,
kiu vivas kaj regas kun Vi en unueco kun la Sankta Spirito,
Dio en ĉiuj jarcentoj. Amen.


supren al la komenco de la paĝo